وجود درخت كريسمس در بسياری از خانه ها نشانه ی عيد يا جشن ميلاد حضرت مسيح است.

تزئين درخت كريسمس يك رسم و سنت اجتماعی است و جزو فرائض دينی نيست.

 اين رسم در كشور آلمان پيدا شد و به دورانی مربوط می شود كه انسان های اوليه به درخت (مخصوصأ درخت های بی خزان) احترام می گذاشتند.اينگونه درخت ها در فصل زمستان پژمرده نمی شدند و نمی مردند.به همين علت نشانه ای از جاودانگی به شمار می رفتند.

مسيحيان آلمان اين رسم را به رسم ستايش از مسيح تبديل كردند.

ساكنان نواحي شمال دانمارك،سوئد و نروژ كه پوشيده از جنگل های انبوه است،رسمی داشتند و دارند كه در ايام كريسمس درخت سبز كوچكی به خانه خود می آورند.

انگليسی ها رسمی برای آوردن درخت به خانه نداشتند،تا آنكه يك شاهزاده آلمانی به نام آلبرت ساكس كوبرگ گوتا با ملكه ويكتوريا ازدواج كرد.شاهراده آلبرت نخستين درخت تزئين شده ی كريسمس را در سال 1841 ميلادی در كاخ وينسور بر پا داشت.

 در دنيای جديد يعنی قاره امريكا نخستين درختهای كريسمس را سربازان هس(از شهرهای آلمان) در دوره انقلاب امريكا با خود به اين سرزمين آوردند.بعدها مهاجران آلمانی اين سنت را در همه جای ايالات متحده امريكا رواج دادند.

امروزه بسياری از كارهايی كه به نشانه جشن و شادی انجام می گيرد،روزگاری نشانه ی كفر و بی ايمانی بود. روميان در مراسم مذهبی خود انواع گل و شاخ و برگ گياهان و درختها را می آوردند. از مدارك تاريخی چنين بر می آيد كه ساكسون ها در مراسم مذهبی خود از درخت راج،پاپيتال و غار استفاده می كرده اند.دروئيدها (كاهنان بريتانيايی) بانيان نخست آويختن گياه دارواس يا دبق در خانه هستند. (كاهنان قديمی سلت اين گياه را نشانه ی اميد و آرامش می دانستند.)